محرم رمز ماندگاری اسلام ناب
84 بازدید
تاریخ ارائه : 1/12/2012 11:42:00 PM
موضوع: الهیات و معارف اسلامی

                                                  بسم الله الرّحمن الرّحیم

                                         محرّم رمز ماندگاری اسلام ناب

خداوند متعال برای ماندگاری دین و به ویژه اساس اسلام و بخشهای حیاتی آن تدابیری اندیشیده است که از طریق معنویّت و جاذبه های قوی روحانی و ملکوتی ، و مرتبط ساختن آن با عواطف پاک انسانی ، به صورت خود جوش دین را حفظ نماید . در مواردی که حفظ یک حقیقت ، به عنوان یک ضرورت شناخته شده است ، ابزار حفظ آن در احکام واجب و یا مستحبّ با تاکیدات فراوان وارد شده است . به عنوان مثال ؛ یاد خداوند متعال به عنوان مهمترین عامل حفظ حیات روحانی ، معنوی که انسان را در مقابل هجمه همه انحرافات اعتقادی ، اخلاقی و رفتاری یاری می دهد و موجب می شود که انسان تبدیل به حیوان و بدتر از آن نشود و حیات انسانی و الهی خود را و عقل ، به عنوان مهمترین و ارزشمند ترین ودیعه الهی را حفظ نماید ، مورد سفارش اکید پروردگار متعال قرار گرفته است که جای هیچگونه شکّ و شبهه ای را باقی نمی گذارد . به طوری که بر بندگانش نماز یومیّه در ینج وقت را واجب شمرده و نوافل نیز قرار داده است که حالت ذکر در تمامی شبانه روز حفظ شود . گاهی سفارش به ذکر کثیر فرموده : یا ایّها الّذین آمنوا اذکروا الله ذکراً کثیراً( 1)گاهی اولوالالباب را توصیف فرموده و آنها را به دوام ذکر در همه حالات ستوده است : الّذین یذکرون الله قیاماً وقعوداً وعلی جنوبهم (2)گاهی فلسفه نماز به عنوان واجب حتمی غیر قابل ترک ، حتّی در میدان جنگ را نیز برای یاد خودش بیان می نماید : انّی انا الله لا اله الّا انا و اقم الصّلوه لذکری (3) در بیان احکام حجّ نیز توصیه به ذکر مینماید : فاذا افضتم من عرفات فاذکروا الله عند المشعر الحرام (4) واذکروا الله فی ایّام معدودات ( 5 ) فاذا قضیتم مناسککم فاذکروا الله کذکرکم آباءکم او اشدّ ذکراً (6) تمام این دستورات برای این است که حفظ حیات انسانی ، الهی و معنوی انسان ، اساس همه هدایت ها برای بشر است و تنها از طریق استمرار ذکر و دوام یاد خدا می توان آنرا حفظ کرد .

در مورد روزه و تکرار آن در هرسال به صورت واجب در طول یک ماه و سفارش به روزه مستحبّ در روزهای دوشنبه و پنج شنبه و تمامی ماههای رجب و شعبان نیز برای تقویت اراده بشر در مقابل تمایلات نفسانی که فاسد کننده اخلاق و نابود کننده ایمان و فضائلند ، قرار داده شده است ، تا این تکرار موجب حفظ فضائل اخلاقی در سایه سار تقویت اراده و ایمان در طول زندگی شود : یا ایّها الّذین آمنوا کتب علیکم الصّیام کما کتب علی الّذین من قبلکم لعلّکم تتّقون (7) فمن شهد منکم الشّهر فلیصمه (8)

نظیر این مورد را در حکم وجوب زکات و خمس و استحباب انفاق و تصدّق در راه خدا و توصیه شدید نسبت به آن در بیان نورانی قرآن کریم جاری و مشهود است . به صورتی که در ردیف ایمان به

                                                            ص2

غیب و نماز قرار گرفته است : الّذین یومنون بالغیب ویقیمون الصّلوه و ممّا رزقناهم ینفقون ( 9) و سرّ آن این است که استمرار انفاق واجب و مستحبّ از دل بستگی به دنیا که موجب هلاک انسان است جلوگیری می نماید و برای اثر گذاری باید به صورت مستمرّ جریان داشته باشد .

حال با توجّه به مقدّمه ای که بیان شد کاملاً روشن است که سرّ توصیه به زنده نگه داشتن محرّم ، عاشورا و نام حسین ابن علی (ع) در همه مناسبتها و موقعیّتها و استمرار زیارت و برپایی مجالس عزاداری آن حضرت چه بوده است .

در واقع از آنجا که حضرت اباعبدالله (ع) با فداکاری و از خود گذشتگی بی نظیر خویش موجب نجات اسلام برای همیشه گردید ، نام مبارکش چون پرچمی است که هرکجا باشد می تواند اسلام را از ضعف و آسیب نجات داده ، موجب حفظ حیات دین در مقابل هرگونه دشمنی و در هر شرایطی شود . لذا توصیه های ویژه ای که از سوی پیامبر گرامی اسلام (ص) و ائمّه طاهرین (ع) نسبت به زیارت آن حضرت و عزاداری مستمرّ برای آن حضرت صورت کرفته است برای استمرار خطّ سرخ شهادت در کنار دین و در بین دین داران است که هرگاه در طول تاریخ شرایطی مشابه آنچه که برای حسین (ع) پیش آمد و امکان مقابله با دشمنان اسلام نیز نبود ، با فداکاری و اهداء خون و جان خویش ، دشمنان خدا را رسوا نموده و دین را حیات بخشند . راهی که طبعاً دشوار است ، لیکن به یقین به نتیجه مطلوب خواهد رسید و هیچ سلاحی در مقابل آن کارگر نخواهد بود .

عملی ساختن این طرح بسیار مهمّ و حسابشده دارای مراحلی است که با دقّت فراوان طرّاحی و اجرا شده است که مراحل آن عبارتند از :

1- خبر دادن نسبت به شهادت حضرت ابا عبدالله (ع) توسّط جبرئیل به پیامبران گذشته نظیر آدم ، ابراهیم ، اسماعیل و ذکریّا و گریه جبرئیل و انبیاء عظام الهی بر مصیبت حسین (ع) که روایات آن در کتاب شریف بحار الانوار ج44  ذکر شده است و از این روایات شریفه چنین استفاده می شود که از همان ابتدای خلقت چنین مقرّر شده بود که ثمره زحمات و تلاشهای همه انبیاء و اولیاء در طول تاریخ با فداکاری و جان فشانی حسین و یارانش حفظ و ماندگار شود.

2- خبر دادن کتب ادیان گذشته نسبت به شهادت آن حضرت :

عن سالم بن ابی جعده قال : سمعت کعب الاحبار یقول : انّ فی کتابنا انّ رجلا من ولد محمّد رسول الله (ص) یقتل و لایجفّ عرق دوابّ اصحابه حتّی یدخلوا الجنّه فیعانقوا الحور العین ، فمرّ بنا الحسن (ع) فقلنا هو هذا ؟ قال : لا ، فمرّ بنا الحسین (ع) فقلنا هو هذا ؟ قال نعم . (10)

 

                                                            ص3

3-پیشگویی و اخبار از طریق غیب نسبت به وقوع شهادت حضرت ابا عبدالله الحسین (ع) توسّط پیامبراکرم (ص) ، پدر بزرگوارش امیر المومنین (ع) ، برادرش امام مجتبی(ع) و توسّط خود حضرت:

1-3-  اخبار پیامبر :

الف : اخبار پیامبر (ص) به شهادت حسین (ع) در دوران بارداری مادر بزرگوارش حضرت فاطمه زهرا (س) :

قال ابو عبدالله (ع) : لمّا ان علقت فاطمه (س) بالحسین (ع) قال لها رسول الله (ص) : انّ الله عزّوجلّ وهب لک غلاما اسمه الحسین یقتله امّتی . قالت : لا حاجه لی فیه . فقال : انّ الله عزّوجلّ قد وعدنی فیه عده ، قالت : وما وعدک ؟ قال : وعدنی ان یجعل الامامه من بعده فی ولده ، فقالت : رضیت (11)

ب :  خبر دادن پیامبر (ص) به هنگام ولادت حسین(ع) :

عن ابی بصیر عن ابی عبدالله (ع) قال : لمّا ولدت فاطمه الحسین (ع) اخبرها ابوها (ص) انّ امّته ستقتله من بعده ، قالت : فلا حاجه لی فیه فقال : انّ الله عزّوجلّ قد اخبرنی انّه یجعل الائمّه من ولده قالت: قد رضیت یا رسول الله . (12)

ج : خبر دادن پیامبر از شهادت آن حضرت در دوران طفولیّت :

  اخبار به شهادت حضرت ابا عبدالله الحسین (ع) در این دوره بارها توسّط پیامبر گرامی اسلام (ص) و تا پایان عمر شریف آن حضرت به صورت مستمرّ و در هر مناسبت و به هر بهانه ای انجام گرفته که در مجامع روایی به تفصیل نقل شده است که به جهت حفظ اختصار ، مواردی از آن نقل می شود :

از امام صادق (ع) روایت است که : رسول خدا در خانه امّ سلمه بود و به او فرمود هیچکس بر من داخل نشود ، حسین (ع) که کودکی بیش نبود آمد و امّ سلمه نتوانست جلوی او را بگیرد تا اینکه بر پیامبر وارد شد و امّ سلمه به دنبالش رفت و دید حسین (ع) بر سینه مبارک رسول خدا (ص) است و رسول خدا (ص) گریه می کند و در دست مبارکش چیزی است که آنرا زیر و رو می کند . رسول خدا (ص) فرمود : ای امّ سلمه ؛ اینک این جبرئیل به من خبر داده است که : این حسینم کشته خواهد شد و اینکه به دست دارم نمونه خاکی است که حسینم در آن شهید می شود این خاک را پیش خود نگهداری کن هرگاه دیدی که مبدّل به خون گشت به یقین حبیبم حسین کشته شده است . امّ سلمه گفت : یا رسول الله از خدا مسالت دار تا این بلیّه را از حسین بگرداند . فرمود : این کار را کرده ام و خدای عزّوجل به من وحی فرموده است که حسین (ع) را درجه و مقامی

                                                           ص4

است که هیچ یک از آفریده هایم جز حسین (ع) به آن نایل نگردد و حسین را پیروان و شیعیانی است که از امّت من شفاعت می کنند و شفاعتشان پذیرفته می گردد . و مهدی من از فرزندان حسین است . پس خوشا به حال کسانی که از دوستان حسین (ع) باشد و به خدا سوگند که روز قیامت شیعیان حسین رستگار و کامیابند .(13 )

و در حدیث دیگر چنین آمده است : 

بالاسناد الی الشّیخ المفید (ره) فی ارشاده قال: و روی انّ النّبیّ صلّی الله علیه و آله کان ذات یوم جالساً و حوله علیِ وفاطمه والحسن والحسین علیهم السّلام فقال لهم : کیف بکم اذا کنتم صرعی و قبورکم شتّی ؟ فقال له الحسین انموت موتاً او نقتل ؟ فقال: بل تقتل یا بنیّ ظلماً و یقتل اخوک ظلماً و تشرد ذراریکم فی الارض . فقال الحسین علیه السّلام : و من یقتلنا یا رسول الله ؟ فقال : شرار النّاس . قال فهل یزورنا بعد قتلنا احد ؟ قال : نعم یا بنیّ ، طائفه من امّتی یریدون بزیارتکم برّی و صلتی ، فاذا کان یوم القیامه جئتها الی الموقف حتّی آخذ باعضادها و اخلّصها من اهواله و شدائده . (14 )

و آن حضرت در حدیث شریف دیگری واقعه شهادت آن حضرت و خصوصیّت زائران آن حضرت را نیز بیان می فرمایند :

و بالسّند المتّصل الی الشّیخ الجلیل ابی القاسم جعفر بن محمّد بن قولویه قدّس سرّه باسناده عن ابی جعفر علیه السّلام قال: کان رسول الله صلّی الله علیه وآله اذا دخل الحسین علیه السّلام اجتذبه الیه ثمّ یقول لامیرالمومنین علیه السّلام : امسکه ، ثمّ یقع علیه فیقبّله و یبکی فیقول : یا ابه لم تبکی ؟ فقال : یا بنیّ اقبّل موضع السّیوف منک و ابکی . قال یا ابه و اقتل ؟ قال : ای والله وابوک و اخوک . قال : یا ابه فمصارعنا شتّی ؟ قال نعم یا بنیّ . قال فمن یزورنا من امّتک ؟ قال : لایزورنی و یزور اباک و اخاک و انت الّا الصّدّیقون من امّتی . (15)

بنابر آنچه که محدّث و محقّق بزرگ مرحوم علّامه مجلسی (ره) در کتاب بحار الانوار نقل می فرمایند وجود مقدّس پیامبر گرامی اسلام حتّی در بستر شهادت نیز به این مطلب اشاره می کنند که حاکی از اهمّیّت این واقعه عظیم و جایگاه ویژه و حیاتی اش نزد آن حضرت است : و روی ابن نما عن ابن عبّاس قال : لمّا اشتدّ برسول الله (ص) مرضه الّذی مات فیه ، ضمّ الحسین (ع) الی صدره یسیل من عرقه علیه و هو یجود بنفسه و یقول : مالی و لیزید ، لا بارک الله فیه ، اللهم العن یزید ثمّ غشی علیه طویلاً و أفاق و جعل یقبّل الحسین و عیناه تذرفان و یقول : أما انّ لی و لقاتلک مقاماً بین یدی الله عزّوجلّ ( 16 )

آیا می توان تردید کرد که اخبار به شهادت حضرت در موقعیّتهای مختلف از زمانی که هنوز حسین (ع) در رحم مادر است ، یا زمان ولادت آن حضرت و در موقعیّتهای مختلف دیگر فقط برای ابراز

                                                            ص5

عواطف و احساسات پدری باشد ؟ البتّه ساحت وجود مقدّس پیامبر خدا (ص) از چنین مسائلی که هدف الهی در آن نباشد به دور است . بنابر این معلوم می شود که قرار بر این بوده است که نام حسین برای همیشه به عنوان پرچم سرفراز دین با محوریّت شهادت در احتزاز باشد تا از این طریق دین خدا حفظ شود ولذا وجود مقدّس پیامبر اکرم(ص) به عنوان مبلّغ فرزندش حسین (ع) ، شرایط تاثیر گذاری قیام خونینش را به بهترین وجه فراهم آورده است .

2-3- خبر دادن امیرالمومنین (ع) نسبت به شهادت آن حضرت در کربلا :

و بالسّند المتّصل الی الشّیخ الصّدوق (ره) عن ابن عبّاس قال : کنت مع امیر المومنین (ع) فی خروجه الی صفّین ، فلمّا نزل بنینوی – و هو بشطّ الفرات – قال باعلی صوته : یابن عبّاس اتعرف هذا الموضع ؟ قلت له : ما أعرفه یا امیرالمومنین . فقال : لوعرفته کمعرفتی لم تکن تجوزه حتّی تبکی کبکائی . قال : فبکی طویلاً حتّی اخضلّت لحیته و سالت الدّموع علی صدره ، و بکینا معاً و هو یقول : اوه اوه ، مالی و لآل ابی سفیان ؟ مالی و لآل حرب ، حزب الشّیطان و أولیاء الکفر ؟ صبراً یا اباعبدالله ، فقد لقی ابوک مثل الّذی تلقی منهم ... والّذی نفس علیّ بیده لقد حدّثنی الصّادق المصدّق أبوالقاسم صلّی الله علیه و آله ، انّی سأراها فی خروجی الی أهل البغی علینا ، و هذه ارض کربٍ و بلاء یدفن فیها الحسین علیه السّلام و سبعه عشر رجلاً من ولدی و ولد فاطمه ، و انّها لفی السّماوات معروفه ، تذکر اهل الارض کرب و بلاء کما تذکر بقعه الحرمین و بقعه بیت المقدس – الحدیث ( 17) و نظیر این حدیث ، حدیث شریف دیگری است که راوی حدیث پس از شنیدن مطلب از مولا امیرالمومنین (ع) زنده بوده است تا زمان امام حسین (ع) و در کربلا حضور می یابد و حدیث را به یاد می آورد و خدمت آن حضرت می رسد و جریان را بازگو می نماید و حضرت او را دعوت به هدایت می فرمایند لیکن نمی پذیرد و حضرت توصیه می نمایند که از معرکه دور شو که صدای استغاثه ما را نشنوی .(18)

3-3- اخبار به شهادت آن حضرت توسّط امام حسن مجتبی (ع) :

و بالسّند المتّصل الی الشّیخ الفقیه جعفر ابن محمّد بن محمّد بن نما الحلّی (ره) فی مثیر الاحزان قال : و رویت انّ الحسین (علیه السّلام) دخل علی اخیه الحسن (علیه السّلام) فلمّا نظر الیه بکی فقال : ما یبکیک یا ابا عبدالله ؟ فقال : أبکی لما یصنع بک . فقال له الحسن (علیه السّلام) انّ الّذی یوتی الیّ سمّ فأقتل به و لیکن لایوم کیومک یزدلف الیک ثلاثون الف رجل یدعون انّهم من أمّه جدّنا فیجتمعون علی قتلک و سفک دمک و انتهاک حرمک و سبی ذراریک و نسائک و انتهاب ثقلک فعندها تحلّ ببنی امیّه اللعنه و تمطر السّماء دماً و یبکی علیک کلّ شیء حتّی الوحش فی الفلوات و الحیتان فی النّار ( 19)

4-3-خبر دادن حضرت اباعبدالله الحسین(ع) از شهادت خودشان :

 

                                                            ص6

عن الصّادق (ع) عن آبائه (ع) قال : قال ابوعبدالله الحسین ابن علیّ(ع) : أنا قتیل العبره لایذکرنی مومن الّا استعبر (20) و در حدیث شریف دیگر به نقل کامل الزّیارات از جعفر ابن قولویه عن ابن خارجه عن ابی عبدالله (ع) عن الحسین ابن علی (ع) چنین آمده است که فرمودند : أنا قتیل العبره قتلت مکروبا و حقیق علی (الله تعالی) ان لا یاتینی مکروب الّا ردّه الله أو اقلبه الی اهله مسرورا ً (21)

3- سفارش اکید پیامبر اکرم (ص) و ائمّه طاهرین نسبت به زیارت قبر شریف آن حضرت پس از شهادت جانگداز ایشان که توصیه ها و روایات وارده و ثواب ذکر شده برای آن خارج از حدّ احصا است و درمنابع روایی علما و بزرگان مذهب ، از فراوانی موج می زند :

امام صادق (ع) فرمود : روزی حسین ابن علی (ع) در دامن رسول خدا (ص) با او بازی می کرد و او را می خندانید که عایشه گفت : یا رسول الله ؛ محبّت و خوشحالی شما نسبت به این کودک چه زیاد است ؟ آن حضرت رو به او فرمود : وای برتو چگونه دوستش ندارم و از وی خوشم نیاید و حال اینکه او میوه دل من و نور چشم من است ؟ بدان و آگاه باش که در آینده امّت من او را می کشند ، هرکس بعداز شهادتش او را زیارت کند ، خداوند حجّی از حجهای مرا برایش می نویسد . عایشه عرض کرد : ای رسول خدا ؛ حجّی از حجهای شما ؟ فرمود : بلی و دو حج از حجهای من . عرض کرد : دو حج از حجهای شما ؟ فرمود : آری و چهار حج از حجهای من . امام صادق (ع) فرمود : رسول خدا پیوسته حج ها را می افزود و زیاد می کرد و چند برابر می کرد تا آنکه به نود حج از حجهای رسول خدا با عمره هایش رسید . (22)

و ائمّه طاهرین (ع) ضمن اینکه به صورت مطلق توصیه به زیارت آن حضرت فرموده اند و یا اینکه بطور کلّی یکی از اعمال شبهای جمعه را در طول سال زیارت حضرت ابا عبدالله الحسین (ع) قرار داده اند ، یکی از اعمال مهمّی که برای مناسبتهای معنوی در طول سال ذکر فرموده اند ، زیارت آن حضرت است که برای چنین مواردی زیارتهای مخصوصه از امامان بزرگوار (ع) نقل شده است که به مواردی از آن اشاره می شود : شب و روز اوّل ماه رجب ، شب و روز نیمه ماه رجب ، شب و روز نیمه ماه شعبان - که برای فضیلت هرکدام روایات متعدّدی وارد شده است به ویژه برای روز نیمه شعبان ، که عبارت محدّث قمّی در مفاتیح الجنان چنین است : به چندین سند معتبر از حضرت امام زین العابدین و امام جعفرصادق علیهما السّلام وارد شده که هرکه بخواهد مصافحه کند با او صدو بیست و چهار هزار پیغمبر پس باید که زیارت کند قبر ابی عبدالله الحسین (ع) را در نیمه شعبان – الحدیث . – زیارت مخصوصه شبهای قدر ، اعیاد فطر و قربان ، زیارت مخصوصه

                                                      ص7

روز عرفه – که در ثواب آن مرحوم محدّث قمّی در کتاب شریف مفاتیح الجنان به سند معتبر از بشیر دهّان از امام صادق (ع) نقل می فرماید که برای کسی که در روز عرفه در شط فرات غسل کند و متوجّه شود به سوی قبر آن حضرت ، بنویسد حق تعالی از برای او به هر گامی که بر می دارد ، حجّی که با همه مناسک به عمل آورده باشد و چنین گمان دارم که فرمود و عمره. و در احادیث کثیره بسیار معتبره وارد شده که حقّ تعالی در روز عرفه اوّل نظر رحمت به سوی زائران قبر حسین (ع) می افکند پیش از آنکه نظر به اهل موقف عرفات کند .- زیارت مخصوصه روز عاشورا - که اوج عزای اهل بیت (ع) است و از سوی بزرگان و علمای والامقام نیز توصیه فراوان به مواظبت ودوام این زیارت شریفه در طول سال شده است – و زیارت مخصوصه اربعین که مجموع این موارد بهترین فرصتهای معنوی طول سال را شامل می شود به ویژه شبهای قدر که زمان تقدیر امور و آمرزش بندگان است و روز عرفه نیز که جایگاه ویژه ای در امور معنوی ، استجابت دعا و آمرزش گناهان دارد ، در این موارد که مورد توجّه ویژه اهل ایمان است و همه سعی دارند با انجام افضل اعمال و به جا آوردن بیشتر آن ، از دیگران سبقت بگیرند توصیه به زیارت آن حضرت شده است . با این اوصافی که ذکر شد ، جای هیچگونه تردیدی باقی نمی ماند که انتشار زیارت آن حضرت در طول سال ، آنهم در زمانهای ویژه معنوی ، حکایت از این دارد که اولیاء خدا خواسته اند از این طریق با زنده نگه داشتن یاد و نام حسین (ع) همواره پرچم دین را با عزّت و سربلندی در اهتزاز دارند و اسلام و قرآن عزیز و سیره پیامبر و اهل بیت طاهرینش (ع) را از خطرات گونا گون و دشمنان رنگارنگ که همواره تهدید کننده هستند حفظ نمایند . و باید اقرار کرد که به حقّ برنامه بسیار موفّقی نیز بوده است که هم دین حنیف حفظ و حراست شده است و هم بندگان خدا به وسیله کشتی نجات در دنیا و آخرت از غرق شدن در مفاسد و مهلکات نجات یافته ، به درجات معنوی رفیعی نیز دست یافته اند .

5- توصیه به برپایی مجالس عزاداری ، مرثیه خوانی و گریه بر مصائب وارد شده بر اباعبدالله الحسین (ع) در طول سال به ویژه در ماه محرّم و روز عاشورا :

عن الشیخ العالم الجلیل و المحدّث الکامل النّبیل ، نقّاد الاخبار و ناشر آثار الائمّه الاطهار ، الشّیخ عبّاس بن محمّد رضا بن ابی القاسم القمّی (ره) بالسّند المتّصل الی ابی جعفر محمّدابن علی بن بابویه القمّی الملقّب بالصّدوق عن محمّد ابن علی بن ابی القاسم الملقّب بماجیلویه القمّی عن أبی الحسن علیّ بن ابراهیم القمّی عن ابراهیم بن هاشم عن الریّان ابن شبیب خال المعتصم قال : دخلت علی أبی الحسن الرّضا صلوات الله علیه فی اوّل یوم من المحرّم فقال لی : .... یابن شبیب انّ المحرّم هو الشّهر الّذی کان

                                                            ص8

اهل الجاهلیّه فیما مضی یحرّمون فیه الظّلم و القتال لحرمته ، فما عرفت هذه الامّه حرمه شهرها و لا حرمه نبیّها ، لقد قتلوا فی هذا الشّهر ذرّیّته و سبوا نسائه و انتهبوا ثقله ، فلا غفرالله لهم ذلک ابداً . یابن شبیب ان کنت باکیاً لشیء فابک للحسین بن علی بن ابی طالب علیه السّلام فانّه ذبح کما یذبح الکبش ...

ای پسر شبیب محرّم ماهی است که اهل جاهلیّت در گذشته به خاطر حرمت آن ظلم و جنگ را در آن حرام می دانستند . ولی این امّت حرمت آنرا و حرمت پیامبرش را نشناخت . هر آینه در این ماه فرزند پیامبر را کشتند و زنانش را اسیر کردند و اموالش را به غارت بردند . پس خدا هیچگاه آنان را نخواهد آمرزید . ای پسر شبیب اگر خواستی بر چیزی گریه کنی پس برای حسین ابن علی ابن ابی طالب (ع) گریه کن که او را مانند گوسفند سربریدند و با او هجده نفر از مردان اهل بیتش کشته شدند که نظیر آنها در زمین یافت نمی شود . و هر آینه آسمانهای هفت گانه و زمینها بر شهادتش گریستند و چهار هزار ملک برای یاریش به زمین نازل شدند لیکن حسین را کشته شده یافتند ، پس آنها غبار آلود و پریشان نزد قبرش ماندند تا زمانیکه قائم (ع) قیام نماید ، پس آنها از یاران آن حضرت خواهند بود و شعارشان اینست " یا لثارات الحسین علیه السّلام" . ای پسر شبیب ؛ پدرم ، از پدرش ، از جدّش مرا حدیث کرد که وقتی جدّم حسین به شهادت رسید از آسمان خون و خاک سرخ بارید . ای پسر شبیب ؛ اگر بر حسین گریستی تا اشکهایت بر دو گونه ات جاری شد ، خداوند تو را از هر گناه بزرگ و کوچک و کم و زیادی که مرتکب شده ای می آمرزد. ای پسر شبیب اگر تو را خوشحال می کند که خدا را ملاقات کنی در حالی که هیچ گناهی بر تو نباشد پس حسین (ع) را زیارت کن . ای پسر شبیب ؛ اگر خوشحال می شوی که در جایگاههای بهشتی با پیامبر خدا (ص) ساکن شوی پس قاتلان حسین (ع) را لعن کن ... (23)

 عن الرّضا (ع) : انّ المحرّم شهرٌ کان اهل الجاهلیّه یحرّمون فیه القتال ، فاستحلّت فیه دماءنا وهتکت فیه حرمتنا و سبی فیه ذرارینا و نساءنا واضرمت النّیران فی مضاربنا و انتهب ما فیها من ثقلنا و لم ترع لرسول الله (ص) حرمه فی امرنا . انّ یوم الحسین اقرح جفوننا و اسبل دموعنا و اذلّ عزیزنا بارض کربٍ و بلاء و اورثتنا الکرب و البلاء الی یوم الانقضاء ، فعلی مثل الحسین (ع) فلیبک الباکون فانّ البکاء علیه یحطّ الذّنوب العظام . ثمّ قال : کان ابی اذا دخل شهر المحرّم لا یری ضاحکاً و کانت الکابه تغلب علیه حتّی یمضی منه عشره ایّام فاذا کان یوم العاشر کان ذلک الیوم یوم مصیبته و حزنه و بکائه و یقول : هو الیوم الّذی قتل فیه الحسین (صلّی الله علیه) (24 )

عن أبی هارون المکفوف عن أبی عبدالله (ع) : دخلت علی ابی عبدالله (ع) فقال لی : انشدنی ، فأنشدته فقال : لا کما تنشدون و کما ترثیه عند قبره فأنشدته :

                                                                         ص9

                        امرر علی جدث الحسین                            فقل لاعظمه الزّکیّه        

فبکی . قال فلمّا بکی امسکت أنا ، فقال (ع) : مر ، فمررت قال ثمّ قال (ع) : زدنی ، قال فانشدته :

                         یا فرو قومی واندبی مولاک                      و علی الحسین فأسعدی ببکاک  

فبکی و تهایج النّساء . قال : فلمّا أن سکتن قال لی : یا أبا هارون من أنشد فی الحسین علیه السّلام فأبکی عشره فله الجنّه ، ثمّ جعل ینتقص واحداً واحداً حتّی بلغ الواحد فقال: من انشد فی الحسین علیه السّلام فأبکی واحداً فله الجنّه . ثمّ قال من ذکره فبکی فله الجنّه  (25)

عن الحسین ابن علی (ع) قال : ما من عبدٍ قطرت عیناه فینا قطره أو دمعت عیناه فینا دمعه الّا بوّأه الله بها فی الجنّه حقباً (26)

از آنچه بیان شد و واقعیّت موجود که ما با آن مواجهیم چنین استفاده می شود که توصیه به برگزاری مجالس عزای حضرت اباعبدالله الحسین (ع) بهترین راه برای استمرار این حرکت الهی در طول تاریخ جهت ضمانت حفظ و بقای دین بوده است و در آینده نیز چنین خواهد بود . برقراری ارتباط قوی بین نسلهای مومن با این قیام جامع الهی و انسان ساز ، آنهم از طریق عواطف پاک انسانهایی که به امر خداوند محبّ پیامبر (ص) و اهلبیت او هستند و مودّت با اهل بیت پیامبر را به امر الهی پرداخت مزد رسالت می دانند ، به منزله جاودانه ساختن حسین به عنوان الگوی انسانیّت و آزادگی و قیام حیات بخش اوست که با سفارشات پیامبر و ائمّه طاهرین (ع) به بهترین وجه انجام شده است . اگر از زبان حکیم عصر و نادره دوران حضرت امام خمینی (ره) چنین بیان می شود که : این محرّم و صفر است که اسلام را زنده نگه داشته است . و یا اینکه ما هرچه داریم از محرّم و صفر است ، همه از همین باب است . اکنون با برپایی مجالس عزای حسین ابن علی (ع) ، ما شاهدیم که فراگیر ترین برنامه فرهنگی و مذهبی در طول سال در ایّام محرّم و تاسوعا و عاشورا برپا می شود . نقاطی در کشور و دنیا وجود دارد که جز ایّام محرّم ، امکان برپایی هیچ برنامه دیگری برای آنان فراهم نیست . مجالس عزای امام حسین (ع) بالاترین هزینه های فرهنگی و مذهبی کشور را به خود اختصاص داده است که همه را مردم با طیب خاطر پرداخت می نمایند و تنها برنامه ای است که هیچگاه بامشکل بودجه و اعتبار مواجه نیست . بهترین موقعیّتی که در آن فراگیرترین مجالس وعظ و خطابه برای بیان احکام و معارف دین شکل می گیرد مجالس عزای حسین است . چه انسانهای گنه کاری که در این ایّام توبه می کنند و با حسین و یارانش پیمان می بندند که گناه را ترک نمایند و حسین را الگوی عملی خویش قرار دهند . و انسان احساس می کند که در این ایّام جامعه تطهیر می شود . فضای اتّحاد و همدلی همه جا را فرا می گیرد . و این همه با اشتیاق تمام صورت می پذیرد .

                                                                  ص10

به راستی که انقلاب اسلامی برخاسته از محرّم بود و قیام پانزده خرداد با دسته های عزاداری آغاز شد و در سال 56  و 57 نیز از همین طریق ادامه یافت تا به نتیجه رسید . و دفاع مقدّس را نیز عشق به حسین ابن علی (ع) و الگو گیری از آن حضرت اداره کرد و شهدا به آن حضرت و یاران شهیدش اقتدا کردند . آن چیزی که ترس را از دل جامعه و به ویژه جوانان ما دور کرد ، الگویی چون حسین بود که فریاد هیهات منّا الذّلّه اش در طول تاریخ طنین انداز است و گوش دل را نوازش می دهد . با این تحلیل نتیجه می گیریم که برنامه پیامبر گرامی اسلام و اهل بیت آن حضرت (صلوات الله علیهم اجمعین) در پایداری و حفظ و حراست از دین ، از طریق قیام خونین حسینی به نتیجه رسیده است و تنها راه دست یابی به پیروزی نهایی و زمینه سازی قیام جهانی حضرت بقیّه الله الاعظم (ارواحنافداه) نیز همین است .

البتّه دشمن نیز به این مطلب پی برده است و لذا در دوران های مختلف به روشهای گوناگون سعی در نابودی و گرفتن این سرمایه عظیم از شیعه نموده است که تاریخ ما نظیر آنرا در رفتار رضا خان برای جلوگیری از برپایی مجالس عزای حسین (ع) به دستور انگلیسی ها شاهد بوده است و اقداماتی که برای تحریف این راه روشن از سوی دشمنان ، از بنی امیّه تا زمان ما نیز صورت گرفته و می گیرد ، در همین راستا قابل ارزیابی است . و اگر رژیم صهیونیستی سالیانی قبل کنفرانس شیعه شناسی برگزار کرد و آقای فوکویاما نظریّه پرداز ژاپنی الاصل آمریکایی در آنجا سخنرانی کرد و گفت که تشیّع دو سر دارد ، یک سر سرخ و دیگری سر سبز ، که سر سرخ آن قیام عاشورا است که به عنوان یک پشتوانه فکری و اعتقادی قوی عمل می کند و همواره شیعه را با انگیزه و شاداب در صحنه های خطر حفظ می کند و سر سبز آن اعتقاد و امید به ظهور منجی کلّ است که همواره شیعه را با امید به آینده ای روشن در صحنه نگه می دارد . و برای نابودی اش باید هر دو سر را قطع کرد - که البتّه چنین کاری از هیچ دشمنی ساخته نیست و این خواب دشمن هیچگاه تعبیر نخواهد شد – در همین راستا و برای مقابله با نفوذ الهی قیام حسینی در جامعه و به ویژه در بین جوانان است .

به یاری خداوند متعال ظهور نجات بخش فرزند والامقام حسین ، منجی عالم بشریّت حضرت حجه ابن الحسن المهدی (عج) که وجود مبارکش به شهادت رسول خدا (ص) مزد فداکاری حسین ابن علی (ع) است وبا شعار یا لثارات الحسین آغاز و بر اساس قیام عاشورا نیز برپا می شود ، اسلام ، قرآن و کلمه توحید را برای نجات بشریّت از ظلم و ستم ، در سراسر عالم مستقرّ خواهد کرد ، انشا الله . والسّلام علیکم و رحمه الله و برکاته

1- احزاب41                                                       25- همان ص36

      2-آل عمران            191                                                 26- بحار الانوار ج44 ص279

3- طه 14

4- بقره 198

5- بقره 203

6- بقره 200

7- بقره 183

8- بقره 185

9- بقره 3

10- امالی صدوق ص140

11- بحار الانوار ج44 ص222

12- همان ص 221

13- همان ص 225

14- نفس المهموم ص53

15- همان ص59

16- بحار الانوار ج44 ص 266

17- نفس المهموم ص 56

18- همان ص 57

19- همان ص 61

20- بحار الانوار ج44 ص 284

21-کامل الزّیارات ص109

22- بحار الانوار ج44 ص260

23- نفس المهموم ص34

24- همان ص 44